...

قاطـی پاتـی ...!؟

elaahe686 — Mon, 15 Sep 2008 17:30:18 GMT

من خستـه تريـن واژه ملموس غروبم

كاش در اين وسعت سبز يك نفر درد مرا می فهميـد ..!

زندگی خيلی دكمه كم داره ..! هيـچ ميدونستــی !؟

...

ميخوام چنـد تا دكمه ی اساسی بهش اضافـه كنم .. شايد يكی از دكمه هاش سرعت بشه ( اما نه اون سرعتی كه تو فكر ميكنی ) چون قرار نيست باهاش فقط زود برسی !

...

انگار نه انگار هستم ، نه از اين انگار نه انگارهای بی دكمه

خيلی بيـشتر

خيلی انگار نه انگار تر

...

هيـچ دقت كردی بـعضی وقــتها بيـن بد و بدتـر بايد بدتـرين رو انتخـاب كرد

بعدش نشست و يه آسمـون گرفته و دلگيـر و ديد و با چشمها يه خورشيـد وسط ابرهای چسبيده بهم كاشت اونم از اون خورشيـدهای كه نورش چشم آدم رو ميـزنه ..!

جدا بالای آسمـون چی هست !؟

وقتی شب ميشه از اون بالا شب چطوری ديده ميشه .. اون بالا بالاها ..!؟

فكر كنم شبـها هممون توی چاه دنيا ميافتيـم و خودمـونم خبـر نداريم !

وقتی ميـخوام بخوابم تمـوم فكرهای عالم ميـاد سراغم از يه شكلات بگيـر تا ته علم كامپيوتـر ..!

از شن های ساحل بگيـر تا زنـدگی روی يه كره ی ديـگه ..!

انتهای آخريـن قسمتـهای مغزم روزها پر از طرحهای نيـمه كاره و نكشيده است و شبـها پره از اسم آدمهای كه يه جورای بهم مربوط شدن ...!

از اين به بـعد بايد يه قلمو با يه بوم و يه عالمه رنگ بزارم كنارم و ...

شايـدم يه تختـه شاسی‌ و مداد B كارم رو راه بندازه

اون موقع مجبور ميشم همه رو سياه و سفيد با روشنی ‌و تيرگی نشون بدم ..! حتی حرفهاشونو ..!

فكر ميكنم هميشه دور بودم

رها بودم

دير بودم

دير رسيدم ، خيلی دير

دير فهميدم ، خيلی دير

دكمه ی سرعت رو بايد زودتر راه بندازم ..

آخه اينجا همه چيز چكـه ميكنـه

از سقف آسمـون بگيــر تا سقف خونـه ی ما و تا چشـمهای من ... همه چيز ...

...

پارسال همين موقع و همين روز يه مهربـونی اين وبـلاگ رو بـرام ساخت

باعث شد كم يا زياد ، زود يا ديـر ، خوب يا بـد اينجا بنويسم ، نوشتن بهـم خيـلی كمك ميـكنه ..

ازش يك دنيـا ممنونم ...

** ديـوانه تـرين مجنونـت تولـدت مبـارك **

...

يك نفر می گفت : دلم برايت تنگ شده
دلم برای روزی كه روی نيمكت كهنه می نشستيم
و سرود عشق می خوانديم
...
غمگين بود
از اينكه
هم نيمكتی اش رفته بود
و او را
در داغ ترين لحظه های عشق
سرد و يخ زده رها كرده بود
اينجا
يك نفر
در انتظار
حتی
لحظه ای كوچك

از
يك نگاه است ...

يه چند وقتـه يه ويـروس خوشگل اومـده سراغ اين كامپيـوتره بيـچاره ! كلی باهاش دست و پنـجه نرم كردم ولی خيـلی قدره ! هاج و واج موندم چيكارش كنم !؟ اِی هوار ، اِی داد ، اِی بيـداد ..!

...

حرف آخر :

همه خواب بـودن وقتی من آمـدم ..!

پ.ن

به دليل كمبود وقت تا مدتی نمی تونم پست بزنم ولی اگه زمان گير بيارم حتما به دوستای خوبم سر ميزنم ، فعلا كه بد جوری دنبال زمان آزاد می گردم ..! داره كم كم برام ناياب ميشه ..! دغ دغه هام زياد شده !

...

پ.ن ۲

برای تو كه می شناسيم بهتر از خودم :

بعضی از حرفها به زبون آوردنی نيس بايد حسشون كرد مثل بعضی از حرفها كه لمس كردنيه ...

...

پ.ن ۳

سقوط يك فرشته ...

آفتاب تازه زده بود . هنوز آسمون کامل روشن نشده بوده ، که چند تا ابر پشت سرهم سوراخ شدن.

یه چیزی خورد زمین، سنگی نبود ، آخه صداش تپ بود ...!؟

آفتاب که کمی بالا اومد و مردم مثل لاک پشت سرشون رو از توی لاکشون بیرون آوردن ، توی زمین ولُ شدن ، یه غریبه رو دیدن از سر فضولی دورش جمع شدن . صدای پچ پچ بلند شد ...!؟

این چیه ؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟

حیوونه ؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟

آدمه ؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟

پرنده ست ؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟

عروسکه ؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟

...

موهاش طلایی بود . بالاش سفید مثل کبوترا ، از شرم وحیا سرشِِ پایین بود ، زخمی ، خونی ، مجروح بود ... !؟

کسی جرات نداشت بهش نزدیک بشه . داشت گریه می کرد ، که یکی اومد جلو دستش رو دراز کرد ، بهش گفت : تو هم سقوط کردی !؟ !!؟

...

پ.ن ۴

محتاج به دعا هستم ... برام دعا کنید ...

...

از همتون ممنونم

... ستایش ...

elaahe686 — Fri, 29 Aug 2008 10:08:18 GMT

چشماش آبی ، موهاش طلایی ، ابروهاش کم پشت بود . همه چی تموم بود . اسمش هم قشنگ بود ، ستايش . ستايش هجده ساله ، دختر زیبایی بود . دوست قدیمی خواهرم ، همیشه با هم بودن هر وقت می دیدمش روی لبم خنده می نشست ، مثل خودش . وقتی توی خواب با هم ، همبازی می شدیم ؛ زندگی می کردیم ، عاشق می شدیم . یه روزی که لباس صورتیش تنش بود

آخ آخ ...! من اونو با لباس صورتیش خیلی دوست داشتم . با یه روسری گل قرمزی سرش ، بهش می اومد . با ستاره اومد توی اتاقم ، بازم مثل همیشه به هم لبخند زدیم

خواهرم یه نگا به ستايش ، یه نگا به من کرد و گفت : داداش می خوام از ستايش برام یه نقاشی بکشی !؟ تا همیشه باهام باشه

راستی یادم رفت بگم ، خواهرم دانشجو شده بود داشت از خونه می رفت به خاطر همین بود که ارم می خواست تا از ستايش يه نقاشی واسش بكشم

منم از خدا خواسته ، گفتم : آبجی من !؟

آخه من دبیر هنر بودم . بازم گفتم : من !؟ هوووم ...!؟

به ستاره فرصت حرف زدن ندادم ، گفتم : باشه . همین حالا خوبه ؟

ستاره یه نگا به من یه نگا به ستايش کرد و خندید ، کمی مکث کرد گفت : به شرط اینکه خیلی قشنگ بکشی

ستايش هم با لبخند همیشگی ساکت و آرام نگاه می کرد.

به ستاره گفتم : به خاطر اینکه حواسم پرت نشه من رو با ستايش تنها میزاری !؟

ستاره چون می دونست که ، من هر وقت می خوام نقاشی بکشم باید دوروبرم خلوت باشه ، گفت: باشه

از کنارستايش بلند شد و رفت بیرون . ستايش رو با من تنها گذاشت . ستايش مضطرب و لبخند به لب به ستاره خیره بود تا که از در بیرون رفت . حالا من و ستايش بودیم ، تنهای تنها. تازه از این مهمتر، این بود که من داشتم به یکی از آرزوهام ، یعنی کشیدن ستايش می رسیدم

رفتم کنارش روی تختم نشستم هنوز سلام نکرده بودم که جیخ فنرای تشک بلند شد . گفتم : به خوبی خودتون ببخشید ، آخه تخت من یه کمی بی ادبه. اون فقط همون لبخند رو روی لبش تکرار کنان داشت ، منم خندیدم ... !؟

گفتم : ستايش خانوم تا ستاره پیدا نشده ، بهتره بریم سر اصل مطلب

باز گفتم : بهتر نیست که اون روسری گل قرمزی رو از سرتون بردارین ؟ این رو از ته دلم می خواستم ، آخه خانما با اون موهای بلند و رهاشونه ، که صورتشون قشنگ میشه ؛ جذاب و دل ربا میشن

تجسم کن ، خوب پیش خودت تصور کن . ستايش روی تپه سبز ، موهاش رها رو سینه ی باد ، صورتش سرخ از سیلی سرد باد ؛ ببخشین این حرف توی گلوم گیرکرده داره خفم می کنه ، « می کشم اون باد رو که بخواد به صورت ستايشم سیلی بزنه . » داشتم می گفتم : صورت سرخش با اون موهای طلایی چی می شه ، یه فرشته . هر چند اون خودش یه پری زمینیه

گفتم : آخه حیف نیست ، این موهای قشنگ رو زیر این تیکه پارچه قایم کردین . توی نقاشی موهاتون خیلی قشنگ می شه ، گفته باشم نگین نگفتی

بازم فقط لبخند ، نمی دونستم قرار بود من آزمایش بشم یا ستايش ، یا هر دو

ولی نه ستايش دختر نجیبی بود . از قدیم با خواهرم همبازی بود . آره ! نه! ، نه! آره ! ، نه ! ، نه قراره من آزمایش بشم . شاید خیلی ساده از طرف ستاره و شاید هم خلیی سخت تر از طرف یکی دیگه ...!؟

ولی نه واقعا تو بگو؛ عاشق ، مجنون این چیزا حالیشه !؟

گفتم : از قدیم گفتن سکوت علامت رضاست . بزارین کمکتون کنم

روسری رو از سرش در آوردم . برداشتن روسری همانا ، ریختن موهاش رو دستم همانا ؛ موهاش طلایی بود ، همون جوری که همیشه فکر می کردم با یه موج ملایم مثل یه آبشار طلایی روی شونه هاش افتاده بودن . توی دلم خالی شد ، هری ریخت . با خودم گفتم : یعنی می شه

توی صورتش نگا کردم ؛ عین یه خورشید خانم شده بود . گفتم : دروغ نگم تو قشنگترین سوژه ای هستی که من تا حالا کشیدم

کمی که روم بازتر شد . گفتم : می شه کمی جابجاشین

با یه اشاره به بازوش به اون سمتی که می خواستم جابجا شد . مثل یه نقاش حرفه ای بهش نگاه می کردم . گفتم : اگه موهاتون این جوری باشه بهتره

با دستم بهشون فرم دادم . دیگه با اون راحت بودم . یه احساس دیگه داشت سر تا پامو پر می کرد . گفتم : خوب عزیزم ، این جوری دیگه عالیه

تخته شاستی رو بلند کردم تا شروع به کشیدن عشق ، نه ببخشید ستايش بکنم . که ستاره یه دفعه اومد تو، دست عروسکش رو گرفت . همین جور که داشت بیرون می رفت ؛ گفت : داداش نمی خواد بکشیش ، تصمیم گرفتم ستايش رو با خودم ببرم

راستی هنوزم که هنوزه من به آرزوم نرسیدم ..!؟

شب رفتن تو تسبيح از دس گلدونا افتاد / قلب آرزوهام اون شب واسه ی هميشه وايساد

elaahe686 — Sat, 23 Aug 2008 17:47:18 GMT

... دل ريـــزتم ...

لا لا لا لا نخواب ســودی نـداره

همون بهتر كه بشماری ستاره

همون بهتر كه چشمــات وا بمونه

كه ماه غصه اش نشه تنها بيداره

لا لا لا لا نخواب بـازم سفر رفت

نمی دونم به كارون يا خزر رفت

فقط دردم اينه مثل هميشه

بدون اطلاع و بی خبــر رفت

لا لا لا لا نـخـــواب ميــدون جنــگه

دست هر كی می بينی يه تفنگه

يه عمره دور چشمـاش گشتم اما

نفهميدم كه اون چشمــا چه رنگه

لا لا لا لا نخواب زندون دنيا

سر نـاســازگاری داره با ما

بشين بازم دعا كن واسه اونكه

ما رو اينجا گذاشت تنـهای تنها

لا لا لا لا نـــخــواب اون راه دوره

خدا ميدونه كه حالش چه جوره

توی خلوت ميگم اينجا كسی نيست

خدائيــش كه دلـــم خيـــلی صــبوره

لا لا لا لا نخواب تيره است چراغم

مثل آتشفشـــان می مــونه داغم

به جون گلدونا كم غصه ای نيست

هزار شب شـد نيــامد بــاز سراغم

لا لا لا لا نخواب خواب كه دوا نيست

دل ديــوونه داشتن كه خطــا نيست

ميگن دست از سرش بـــردار ، نميشه

آخه عاشق شدن كه دست ما نيست

لا لا لا لا نخواب تنها می‌مونم

كمك كن قدر چشمــاتو بدونم

چرا چشمات پره خشمِ عزيزم

مگه من مثل اون نامهــــربونم

لا لا لا لا نخواب مـاه و نگا كن

من اسفند و ميارم تو دعا كن

بگو برگرده پيش ما بمــونه

كتاب حافظ و بردار و وا كن

لا لا لا لا نخواب سرمــا تـــو راه

هميشه عمر خوشبختی كوتاه

ميگن با يه فرشته اونو ديدن

دروغه ، جـون دريــا اشتــباه

لا لا لا لا نخواب تـلخه جدائی

كمر خم ميشه زير بی وفائی

تو بيدار باش همه تو خواب نازن

بــرای كی بخونــــم پس لالائی

لا لا لا لا نخواب تنــهائی زرده

اگه طولانی شه مثلِ يه درده

اگه چشم انتظار باشی كه هيچی

دروغ ميگی به دل كه بـــرميـــگرده

لا لا لا لا نخواب اشكت زلاله

مثل بــارون پای نخــل وصاله

من و تو هم شب و هم قلب و كشتيم

ولی اون چی ، چقــدر اون بی خيـــاله

لا لا لا لا نخواب دنيــــا خسيــسه

واسه كم آدمی خوب می نويسه

يكی لبهاش تو خوابم غرقه خنده اس

يكی پلكاش تو خوابــم خيسه خيسه

لا لا لا لا نخواب عاشق يه سيبه

هميشه سرخ و تــب دار و غريبه

تا اون بالاست رسيده است اما تنهاست

پائيــنـــــــم كه بيـــافتـــــه بی نصيـــــبه

لا لا لا لا نخواب اينجا سياهی

پره اما تو تنـــــگ قصه ماهی

اونی كه ماها رو بيدار نگه داشت

الهی خواب باشــه حالا ، الهــی

لا لا لا لا نخـــواب تا اون بخـــوابه

بشين انقدر تا كه خورشيد بتابه

زمانی كه يقين كردم بيدار شـد

بخواب با ياد عكسی كه تو قابه

لا لا لا لا بخــواب بيــداره حالا

ديگه بايد بخوابی پس لا لا لا

بخواب ديگه تو می تونی بخوابی

ببين خورشيـــد اومــــد بالای بالا

لا لا لا لا اينـــــم بود سرنوشتــم

اين از امروزم و اينم از گذشته ام

نمی خوابم تا تو بـــرگردی يك روز

منم خوابو واسه اون روز گذاشتم

***

غم درونم را ديـد و نگرانی مـرا دريافت ، ديد كه چه سان جان مـن در تـب عطـش می سوزد ! می دانست كه درد من از اوست و درمـان من هـم از اوست !

بـا اين همـه آنقـدر نگريـست تا دلـم پيش چشـم او افسـرد ! نه به ناله هـای دلـم گوش داد نه بـه تيـرهای كه بـدان نشسته بـود ، نگريـست !

چون گـوری خاموش و چون بـرجی بی حركت بود !

به روح او نگريـستم و دريـافتم كه رو به جانـب سنگ خارائی برده ام ، از آن كسی مـدد خواسته بودم كه مـدد كار نبود ! جايی عشق را جستـجو می كردم كه كسی از آن خبـر نداشت !

همـچون بت پرسـتان در بـرابـر بتی سنگی زانو زده بـودم !

امـا هر قدر تن خود را می دريـدم و خون دل می ريختـم دوست نداشت كسی را دوست داشته باشد زيرا كه از سنگ خارا بود !

خدا بـود كه درد دلـم را درمـان كرد ، من چيزی نديـده ، نشنيـده و نفهميـده بودم !

در پشيـمانی تيره تر بـرخواستم و خود را در شرمـی تيـره تر فرو رفته تـر ديدم !

خويـشتن را محكوم كردم و از همـه ی مردگان دوری گرفتـم ، چنان به دامـانش پناه بردم كه آفريـده ای را بـدان راه نبـود ! زيرا اميـد داشتم كه آخر در گمگشتگی فرامـوشی راه بيابـم ..!

...

شعری كه واست نوشتم نپسنديـدی دوباره

به تو برخورده بود انگار كه بهت گفتم ستاره

تعريف از خودم نباشه ، عزيزم ستاره بد نيس

آخه قلـــب عاشق من بهتـــر از اونـو بلد نيس

دو سه خطی كه نوشتم راستشو بخوای بريدم

چون ديدم همه رسيـدن ، من يه عمره نرسيدم

خط دوم كه تمــوم شد واقعا مــن كم آوردم

دو سه بار تو خط سوم تو رو به خدا سپردم

خط چهارم ولی ديــدم باقی مــونــده اصل مطلب

خواب چشماتو می بينم به خدا هميشه هر شب

خواب می بينم تو يه نوری ، يه ستاره ، يه فرشته

خواب تــو هـــر جا می بينــم اونجــــا آخره بهشته

وسط نامه يكی گفت چرا باز داری می لرزی ؟

من برای تو نوشتـم تو به يك دنيــا می ارزی

اينــا به دلت نشينه من واست چی بنويسم ؟

قدما تو ، كاش بياری بزاری رو چشم خيسم

...

"مریم حیدر زاده"

داستــان

elaahe686 — Sun, 10 Aug 2008 11:03:18 GMT

« درويش و شـيطان »

درويشی به اشتباه فرشتگان به جهنم فرستاده می شود ..

پــس از انــدك زمــانی داد شيطان در می آيد و رو به فرشتگان می كنــد و می گويــد :

جاسوس می فرستيد به جهنم !؟

از روزی كه اين آدم به جهنم آمده مدام در جهنم در گفتگو و بحث است و جهنميــان را هدايت می كند و ...

حالا ، سخن درويشی كه به جهنم رفته بود اين چنين بود :

بـا چنــان عشقی زندگی كن كه حتی بنا به تصادف اگر به جهنم افـــتادی خود شيطان تو را به بهشت باز گرداند ..

...

« موش و تـله موش »

موش از شكاف ديوار سرك كشيد تا ببيند اين همه سر و صدا برای چيست !

مــرد مــزرعه دار تازه از شهر رسيــده بود و بسته ای بــا خود آورده بود و زنــش با خوشحالی مشغول بــاز كردن بستــه بود ..

موش لب هــايش را ليسيــد و با خود گفــت : كاش يك غذای حسابی بــاشد .

امــا همين كه بسته را بـاز كردند ، از تــرس تمــام بدنــش به لرزه افــتاد ...

چون صاحب مــزرعه يك تــله موش خريــده بود !

موش بــا سرعت بــرگشت تا اين خبــر جديد را به همــه ی حيوانات بــدهد !

او به هر كسی می رسيد می گفــت :

توی مــزرعه يك تــله موش آورده اند ، صاحب مــزرعه يك تــله موش خريده است . . !

مــرغ با شنيدن اين خبر بال هايـش را تـكان داد و گفـت :

آقای موش ، برايــت متاســفم ! از اين به بعد خيلی بايد مواظب خودت باشی ، به هر حال من كاری به تــله موش نــدارم ! تــله موش هم ربــطی به من نــدارد ..!

ميش وقتی خبــر تـله موش را شنيد ، صدايی بلنــد سر داد و گفــت :

آقای موش من فقط می تـوانم دعايِـت كنم كه توی تـله نيفـتی ، چون خودت خوب می دانی كه تـله موش به مــن ربــطی نــدارد ! مطمئن باش كه دعای من پشت و پــناه تو خواهــد بــود ..!

موش كه از حيوانات انتـظار همـدردی داشت ، به سراغ گاو رفت ! امـا گاو هم با شنيدن خبــر سری تكان داد و گفــت :

من تا حالا نديده ام يك گاوی توی تـله موش بيفتـد ! او اين را گفت و زير لب خنده ای كرد و دوباره مشغول چريدن شد ..!

سرانجام موش نااميـد از همه جا به سوراخ خودش بـرگشت و در اين فـكر بود كه اگر روزی در تـله موش بيفتـد ، چه می شود !؟

در نيمه های همـان شب ، صدای شديـد به هم خوردن چيزی در خانه پيـچيـد ، زن مـزرعه دار بلافاصله بلنــد شد و به سوی انباری رفت تا موش را كه در تـله افـتاده بود ببينـد . . .

او در تاريـكی متوجه نشد كه آنچه در تـله موش تقلا می كرده ، موش نبوده بلكه يـك مـار خطرناكی بود كه دمش در تـله گير كرده بود ، همين كه زن به تـله موش نزديـك شـد مـار پايـش را نيـش زد و صـدای جيـغ و فريـادش به هوا بلنـد شد ! صاحب مـزرعه با شنيدن صـدای جيـغ از خواب پريـد و به طرف صـدا رفـت ، وقتی زنـش را در اين حال ديـد او را فورا به بيمارستان رساند ، بعد از چند روز حال وی بهتر شد اما روزی كه به خانه بـرگشت ، هنوز تب داشت !

زن همسايه كه به عيادت بيمار آمده بـود ، گفـت :

برای تقويـت بيـمار و قطـع شدن تب او هيچ غذايی مثل سوپ مـرغ نيست . . .

مـرد مـزرعه دار زنـش را خيلی دوست داشت فورا به سراغ مـرغ رفت و ساعتی بعد بوی خوش سوپ مـرغ در خانـه پيچيـد ..

امـا هر چه صبر كردنـد تب بيـمار قطـع نشد ، بستـگان او شب و روز به خانـه ی آنـها رفت و آمد می كردند تا جويـای سلامتـی او شـوند ، برای همين مـرد مـزرعه دار مجبور شـد ميش را هم قربـانی كند تا با گوشت آن برای ميهمانـان عزيزش غذا بپزد !

روزها می گـذشت و حال زن هر روز بدتـر می شد ، تا اينـكه يك روز صبح در حالی كه از درد به خود می پيچيد از دنيـا رفت و خبـر مردن او خيلی زود در روستا پيچيـد !

افراد زيادی در مراسم خاك سپاری او شركت كردنـد ، مـرد مـزرعه دار مجبور شد از گاوش هم بـگذرد و غذای مفصلی برای ميهمانان دور و نزديك تدارك ببيند !

حالا موش به تـنهايی در مـزرعه می گرديد و به حيوانان زبان بستـه ای فكـر می كرد كه كاری به كار تـله موش نداشتنـد !

نتيجه ی اخلاقی :

اگر شنيدی مشگلی برای كسی پيش اومده و ربطی هم به تــو نداره ، كمی بيشتـر فكـر كن . . . شايـد خيلی هم بی ربط نباشـد . . . !

...

برای آنـكه پرواز كنی ، پيـكر خويـش را به حال خود رها مكن !

...

آه اين زندگی است كه زندگی را می طلبـد ، به توان و اميـد ، بـه اشتيـاق و شور . . . امـا بـه قالـب انـدامـهايی در آمـده است كه دلواپـس مـرگند و نـگران گـور . . .

در اينـجا هيـچ گـوری نبـاشد ، هيـچ گـوری .

« جبـران خليـل جبـران »

خلاصه میکنم نازنین

elaahe686 — Tue, 22 Jul 2008 15:29:18 GMT

دوستت دارم

...

ميدونم كه اينجا ميای ، تندی زبونم بخاطر زخمهای روی دلمه ...!؟

الان منم يا قبلا من بودم ...!؟

elaahe686 — Thu, 26 Jun 2008 11:41:18 GMT

Dime porque te me vas y nada puedo hacer

Que pecado cometi para marcharte asi ... De mi

Se que esta es la ultima vez que me veras te vere

Ya no es facil ovidar perdi la oportunidad

No me puedo perdonar sigo mi camino

Y sigo sola conmigo caminando a solas

Mi mundo se deeumba todo

Me queda seguir esperar y cambiar y llorar y dejarlo todo

Qutarme el llanto de mis ojos

Alimentando esta ilusion y soportando este dolor

Caminar por las calles y ver

Que las cosas no pueden volver

Ver la gente a mi lado pasar

Sin que puedan y quieran pensar

Y tal vez sea una nueva estacion

Que me pone de nuevo en el rol

Protagonico fin de terror

Con el miedo de la involuntad

De mirarme y querer escapar

De creer y volver a caer

Del delirio de la decepcion

Y esta vez disparaste a matar

Sola ... sola

Siguiendo sola

" ترجمه ی شعر بالا "

به من بگو ... چرا از پیشم میری !؟ بخاطر رفتنت ، نمی تونم كاری بكنم و انگار مرتكب گناه شدم ! تو مال منی می‌ دونم اين آخرين دفعه ای كه می بينمت و تو من رو می بينی ! الان ، فراموش كردن راحت نيست ! فرصت رو از دست دادم نمی‌تونم خودم رو ببخشم ... راهمو ادامه ميدم ، تنهایی ادامه ميدم ، تنهایی قدم ميزنم

دنيای من ، همه چيز رو نابود ميكنه برای من : حركت ، اميد ، دگرگونی ، گريه ، رهایی ، رفع اشك چشمم ، رويای زندگی بخش و تحمل اين غصه رو به يادگار بزار

قدم زدن در خيابان و تماشای چيزهایی كه نمی تونن برگردن نگاه به آدمهايی كه از كنارم رد ميشن بدون اينكه قادرو مايل به فكر كردن باشن و شايد اين فصل تازه ای برای قرار دادنم در يك نقش جديد باشه

دچار وحشت با ترس ناخواسته از تماشای خودم ، فرار از عشق قبول كردن و بازگشت به سرازيری جنون و نااميدی شدم و تو در اين لحظه وقت رو از دست ميدی

تنها ... تنها ... تنها ادامه ميدم ...!؟

***

توی قلبم جای پای توست ... جايی كه عشق به دنيا اومد

انقدر دچار تغییر شدم که حتی خودم هم گاهی وقتها شک میکنم که آیا این منم ..!؟ این بهار ی که الان داره راه میره و اینقدر محتاط و با آرومی و تو فکر که بعضی وقتها حتی متوجه ی تيربرقها و ماشين های كه جلوی راهش پارك كردن نميشه ! همون دختريه كه زمانی ديوارها و درختها ، گنجشكها و گربه ها از دستش آسايش نداشتن ! آيا اين دختری كه با هواس پرت‍ی از خيابون رد ميشه همون دختريه كه وقتی از راه رفتن روی لبه ی جدول خسته ميشد يهو وسط خيابون می پريد ! آيا اين منم با لبخندی تلخ كه هرچی تلاش ميكنم موفق به محوش نميشم ! در وجودم جوششی هست كه نميدونم از چيه !؟ اعتقاداتم و حرفهایی كه اين همه سال بهشون پايبند بودم و براشون جنگيدم برام كمرنگ شده ... برام سخته كه می بينم اعتمادم به خودم و تواناييهام انقدر آسيب ديده كه به هيچ وجه نمی‌تونم ترميمش كنم ! و بدتر از همه اينكه ...! نمی دونم تو اين سالها كه گذشته من بودم يا الان اين منم ..!؟ آيا الان درسته يا قبلا درست بوده ..!؟ آيا الان دارم خودمو گول ميزنم يا قبلا خودمو گول ميزدم ..!؟ اين روزها كه ميگذره چه سخت و چه آسون ... شايد يه روزی به اين دلواپسيها بخندم ! البته ... ولی الان با اين بی اشتهایی مزمن كه ماههاست گرفتارشم و با اين خستگیها و ... !؟

به خطی كه روی دستمه ... به دردی كه توی قلبمه ... دوست ندارم زمونه رو ... نفرت گرفت وجودمو

...

elaahe686 — Mon, 09 Jun 2008 16:59:18 GMT

ميگوئی راز دل خود را با تو حكايت كنم !؟

ولی حرف زدن چه فايده دارد !؟ مگر نه امواج لطيف نگاه در قفای بيكران لاجوردين

گرمی شعله های آتش

عشق مرا برای تو ارمغان می آورند و دل من از خلال رويای دلپذير فراموش شده ،

رو به سوی تو ميكند !؟

اين فاصله آسمانی چه زود طی می شود !؟

هنوز يك لحظه بيش نگذشته است كه من خود را روبه روی تو می يابم !؟

می بينم كه در اين لحظات حضور نامرئی ، هاله ای سپيده دم زيبا و رويائی بر گَرد سرت نشسته

و تو در اين حال ، با مهربانی و غم آخرين خاطره های حيات زمينی را كه

در خواب گران رفته اند بر ميانگيزی

دوباره خاطرات گذشته ، خاطرات رنجهای كهن و اشكهای سوزان باز گشته اند

زانو در برابر دريچه ی مرموز اسرار زمين زده ايم و در هوای آنچه باز گشت ندارند اشك می ريزيم

آيا بر مردگان نمی گريم !؟ اوه ، نه ، زيرا آنها روزی بازگشت می كنند

بر مردگان نمی گريم ، بر زندگی گريه می كنم و در اين ضمن

سالهای زمانه ، در حلقه ی ابديت خود می آيند و ميگذرند

آيا به راستی گذشته جز در سايه رنجهای كهن و اشكهای سوزان است !؟

...

نازنينم

امروز ، زنده ام و فردا میميرم ، امروز از شدت برودت می نالم و فردا از قوت گرما آه سوزان می كشم

از هر چيز گله مندم و در ميان شاديهای فراوان زندگی ، از آلام آن رنج می برم

در دلِ شادم ، فرياد غم می تراود

ميان خنده می گريم و ميان گريه اشك شوق می ريزم

هنگام شادی از رنج فرياد می زنم ، می سوزم و ميسازم ، می گريم و می خندم

و با آنكه هر چه داشتم می دهم ولی باز همه را در جای خود می بينم

من اينك در نظر تو درخت تناوری می نمايم كه در بهارانش

برگها همه زرد و خشك است و در خزانش سر سبز و خرم

و تو ميدانی چرا !؟

... مرا همراه خود به هر كجا كه دلخواه اوست می كشاند

زمانيكه در جذبه و شور عشق دست و پا می زنم ، پندارم كه غم عشق چنين

از پای درم افكنده ، اين گاه خود را آسوده خاطر می يابم ، اما افسوس كه اينزمان كه

خود را در اوج شادی می پندارم ، ناگهان دری می يابم كه غم بر كاشانه ی دلم انگشت می كوبد !؟

نازنينم

شبانگاه كه نااميدانه ، در آرزوی در آغوش گرفتن خيال تو ديده بر هم می گذارم

پرستوی خيال پر می گشايد و بی تابانه سوی تو پرواز می كند و تا صبح مرا از ياد خودم دور می سازد

ولی صبحگاه ناگهان خود را در كنار تو می يابم !؟

درون سينه ی پر از مهر و غمم شادی را آن چنان كه در جستجويش بودم احساس می كنم

اينزمان اشكهای لانه گم كرده از چشمه ی چشمانم سرازير می شوند

و در بلور نگاهم ترا بر آسمان ملكوتی ، خندان می بينم كه به من می نگری

و شما ای روياهای خاطره انگيز شبهای كوتاه

ای آرامش توان گداز روزهای سياه !؟

شب و روز با من باشيد و مگذاريد روح من در خواب و بيداری

دور از او ، جدا از خاطره ی عطر آويز او بسر برد

...

ولی ، با اين همه ، نازنين من ، خيال غم انگيزت را ...!؟

***

سرد هــــــــــــــــوا ! بی مــن نرو ! برگـــــــرد

برگرد كه اين چشم خيسم نمیزاره بنويسم

ايــــــــــن عاشــــــــــــقو تنـــــــــــها نـــــــــزار

برگـــــــــــــرد كه بــاز يخـــــــــــهــــــا آب شن

گلــــــــــــــــها عاشـــــــــق آفتـــــــــــاب شن

برگــــــــرد عشـــــــــــــــقم ، برگــــــــــــــــــرد

آی سهراب كجائی تو ، كجا !؟ آی سهراب جهانی دگر است ...!؟

چشمها را بايد بست ، گوشها كَر بشويد

فكر را در نهانخانه ی ترديد ببنديد به چوب با همه هستی خود

غرق در پوچی دنيا بشويد ، دوست را بايد كُشت ، عشق را دفن كنيد

روز باران بايد زير چتری برويد ، پشت برابر كنيد ، بگريزيد به زير سقفی ،

گل نيلوفر را بشكنيد از ساقه

زندگی هستی پوچی است به ابهام غروب

زندگی پول و زر و قدرت و جاه است ، همه ی چشمها را بايد بست

ذهن را كور كنيد تا نفهميد باران چيزی است كه در او روح باران خفته است

تا نفهميد كه سهراب كه بود ، تا نفهميد كه نيلوفر آبی زيباست ،

اين نصيحت شنويد ، كور باشيد همه ، هر چه كمتر بينيد ، هر چه كمتر دانيد ، زندگيتان ...!؟

...

آی سهراب كجائی تو ، كجا !؟ آی سهراب جهانی دگر است !؟

.....

....

...

نذاشتن هم صدائی رو بلد باشيم . . . نذاشتن حتی با هم ديگه بد باشيم

elaahe686 — Thu, 08 May 2008 11:41:18 GMT

برای تو كه با من غريبه شدی !

من كجای زندگیِ تو را خط خطی كرده بودم كه اينچنين آزرده خاطرم كردی !؟

من تو را از واژه ها به دست نياورده بودم كه ميان واژه های بی رحم آن هم از زبان قلم تو از دست بدهمت ، محبوبِ بی رحمم ..!

هيچ ميدانی !

آنقدر رنجاندی ام كه مثل خودت از واژه های دلخراش برايت نوشتم

با فاصله ای كه ميانمان گذاشتی . . . چه بگويم كه دردم را كمتر كند ، شايد تو هم آرام شوی ..!

. . .

!؟

***

قفس داران غرورم را شكستند . . . دل دائم صبورم را شكستند

به جرم پا به پای عشق رفتـــن . . . پرو بال عبورم را شكــستند

مرا از خلـوتم بيرون كشيدند . . . سكوت چون بلورم را شكستند

بزار عقده ی من و حرمت تو حفظ بشه ، اين هم سرنوشتيه ..!

دورترين نزديكم چگونه ای !؟

هنوز هم تصميم نداری زير قولی كه دادی بزنی و بيايی سراغِ من !؟

باور نكرده ای كه من يه فرق عجيب با همه ی آدم های اين دنيا دارم !؟

اونجا دلواپس هيچ كس نيستی !؟ خوش به حالِ دلِ بی دلواپست ...

الهی چشم براه هيچ كس نمونی ، دلواپسی و نگرانی بد دردیِ

كسی كه تو فرقِ ميان او و ديگران را احساس نمی كنی اما اون ميدونه كه بی اعتنائی تو معنائی داره كه اون رو تنها مجنون فهميد و بس .

غم و اندوه اگر هم روزی مثل باران باريد

يا دل شيشه ايت از لب پنجره ی عشق زمين خورد و شكست ...

با نگاهت به خدا چتر شادی وا كن و بگو با دل خود

كه :

خدا هست ...! خدا هست ...!

غم و اندوه اگر هست بگو تا باشد

معنی خوشبختی ، بودن اندوه است . . .

...

برای دلكم ...

ملكه ی ناز نازيه باغ قشنگه ياسهای سفيد ..

آرزوی دست يافتنی من ..

نازنينم ، آخه چطوری بگم دوستت دارم تا باور كنی !؟

به كی بگم تو عشق منی كه حرفشو نوش جا كنی !؟

دلم ميخواد يه جوری زندگی كنم كه آدما بهش ميگن عجيب

فقط به تو سلام كنم

فقط با تو حرف بزنم

فقط واسه تو دعا كنم

فقط تو چيز يادم بدی

دلم فقط تو دست تو باشه

فقط تو بهم بگی . . . فقط . . .

به جاش تو هم فقط . . .

...

محبوبم !

امروز ... است كه از آشنائی من و تو ميگذرد ولی حس ميكنم سالهاست كه با تو آشنا هستم ، اطمينان دارم هيچكس جز تو نمی توانست تا اين حد در احساس من ، در قلب من و سرانجام در روح من اثر باقی بگذارد ..!

نميخواهم بگويم شاعرم و در قافيه های پيچ در پيچی كه كلماتی چون : خدا ، عشق ، ستايش ، تو ، من ، اميد ، فردا ... و ... گيج و گم شده ام

نمی خواهم بگويم نقاشم و در ترسيم سيمای زيبايت دستم به شدت ميلرزد و قلم مو از شاخك های خشك انگشتانم فرو می افتد ، نه !

فقط می گويم من كوير سوزان و دوزخ آفرينی بودم كه تو چون باران اميد بر من باريدی ..

من شوره زار خاشاك سازی بودم كه تو در زندگی ابر آرزو شدی ..

من پرستوی نغمه سازی بودم كه موهبت تو چون بهار زندگی پرور من شد ..

من شب ترانه ی مرده و خاموشی بودم كه تو مهتاب انجمن افروزم شدی ..

و من امروز احساس ميكنم كه از خود خاليم ، هيچم ، پوچم ... هر چه هست توئی ...

روحم بی تو چون غنچه های آب نديده ای بود كه به دست باغبانی چون تو طراوت و جان گرفت ..

ولی محبوب من ..!

هميشه در وضعی ميان غم و شادی ، بيم و اميد ، رنج و شعف زندگی ميكنم ...!

می پرسی چرا !؟

می دانی ديشب يكی از آثار برگزيده ی جهان را مطالعه ميكردم ! تو اين كتاب را خوانده ای !؟

"جنايت و مكافات"

بی شك به سرنوشتی كه اين دو قهرمان داشتند آشنائی !

آری ، غم و بيم و رنجم از آن است كه خدای نخواسته سرنوشت من و تو هم ...!

ولی شادی و اميد و شعفم از آن است كه سرنوشت قهرمانان هر كتابی چنين نيست و هر ... چون تو با محبت و عاطفه نيست ..

اما با اين اوصاف آينده پاسخگوی همه ی اين غم و شادی و بيم و اميد و رنج و شعف هاست ..

از تو می پرسم ، اين چه عادتی است كه تو در من بوجود آورده ای ! كه بايد پيوسته بياد تو باشم !؟

بی دليل اشك می ريزم ، بی جهت عشق می ورزم ...

لحظه ای سبك بال چون شهبازی آسمان خيال را جولانگه خويش می سازم ..

و زمانی چون شاهين شكسته بال مغموم و دل افسرده سر به زير پر خود فرو می برم ...

گاه حس ميكنم عشق تو موجب سعادت جاودان من است و گهی از اينكه اين قدر از تفكر به حقايق ديگر زندگی بی زوار و بی توجهم رنج می برم ...

هرگز سعادتی رنج آفرين نديده بودم ...! هرگز ...!

خوب ، ديگه از دور غبار نشسته بر پنجره های نيمه باز تفكرت رو می بوسم ...

كسی كه نبودن تو حتی در تخيلش هم نمی گنجه . . . من .

من ندانم كه كی ام

من فقط ميدانم

كه تويی

شاه بيت غزل زندگيم . . .

***

پشت اين ديوار سنگی

زير اين طاق يخی

كنار پنجره ی بسته كه بی تو نفسم میگيره

ميون دستای نامرد زمستون

توی يخ بندون و وحشت خيابون

تو بلور اشكايی كه تو نبودنت جون ميگيره

توی باغ يخ زده ی كنج قفس

توی طوفان هوس

توی روزایی كه از نبودنت تا شب بهار با نگاهت پر ميگيره

دلم از نگات شكست

خودم از عشقت بريدم

حالا مثِ يه درخت بعد از زمستون ميخوام از لحظه های تلخ خودم پر بكشم

تك و تنها منم اينجا

جز من اينجا هيچ كی نيست

حالا وقتشه كه از عشقت رد بشم

فقط

برای آرزوهايی كه ميميرند سكوتی ميكنم سنگين تر از فرياد .

...

!!!

23/11/86

چون نسيم بی پروا و روان تا همه جا ... عجب دو راهی گيج كننده ای

elaahe686 — Wed, 30 Apr 2008 16:52:18 GMT

توجه ... توجه ...

من ...

آری من ...

حامل پيام مهمی هستم ...

پس گوش كنيد ...

دوست داشتن چون سردردی است خوش درد و سرگيجه ای مبهم ...

آنكه دوست ميدارد سر درد است و آنكه دوست داشته می شود سر درد ...

اگر بتوانی اين دو را از هم تميز دهی بايد به خودت تبريك بگوئی چون :

تو هم حامل پيام مهمی شده ای ...

مژده بده كه دوست ميداری چيزی يا كسی را ...

وای چه سردردی دارم ... خدايا ...!!!؟؟؟

...

ميدونين * گارد * توی بازی شطرنج يعنی چی ...!؟

يعنی : انتخاب كن :

يا مات شی ...! يا كيش شی و وزير تو از دست بدی ...!!!

دو راهيه بديه ... اما شما باشين كدومو انتخاب ميكنين !؟

معمائی شده اين دو راهی ...!!!

...

ما گذشتيم و گذشت آنچه تو با ما كردی

مطمئن باش و برو

ضربه ات كاری بود

دل من سخت شكست

چه زشت

به من و سادگيم خنديدی

به من و عشقی پاك

كه پر از ياد تو بود

و خيالم می‌گفت تا ابد مال تو بود

تو برو ، برو تا راحتتر

تكه های دل خود را آرام سر هم بند بزنم

...

!!!

من ميان اين همه آشفتگی درمــانده ام

من در اين شهر غريب با همه بيگانــه ام

های های گرِِیـــه ام ابر بهاری را شكست

من در اين بهت سكوت بيگانه ای آواره ام

كاش ميشد قصه ها را يك شبی بی غصه خواند

كـس نمی دانـد كه مـن با غصه ها هم خانه ام

من در اين دنيای وحشی ، من در اين آوار سوز

با تمــــام خنـــده های جاودان بیـــــــــــگانه ام

ای دریـــغا كــــــاش می شد زودتر پیـــــدا شوی

چون كه بی تو بی دل و بی عشق من ديوانه ام

رفتنت بود و نبودم را به يكباره زهم پاشيد و رفت

بودنت را می نشينم منتظر از رفتنت بی خانه ام

زنده ام ، بی‌آرزويت مرگ مشتاق من است

جان من برگـــرد ، بی‌تو مرگ را همسايه ام

چون نسيمی خوش وزيدی بودنت را ترك گفتی

ياد مــن باش ، من كه بی یــــــــــادت آواره ام

26/1/87

***

ميدونی يه حرفهای هست كه ممكنه آدم روش نشه بزنه

ولی اگه تو دلت بمونه يه عقده ميشه

بيا با هم درد و دل كنيم

اين قصه ی منه

...

زنگ مدرسه خورد

همه كتاب و دفتر رو جمع كردن و

واسه ادامه رفتن

همه شاد از اينكه حالا برن خونه

خوب چيزی نيست كه اونا رو برنجونه

ولی خونه واسه من بود طوره ديگه

ياس داستانشو اگه بتونه ميگه

تو دلم به همكلاسيها گفتم خوش بحالت

هميشه اثاث ماها بوده پشت وانت

بايد الان بری تكاليف و بنويسی و

بعد بشينی به تماشای تلويزيون

بابا سر شام به بچه اش بنازه

پس فردا تو سر حالی سر كلاس درس

ولی من نميخوام كه برم خونه

واسه چی برم حالا كه دلم خونه

وقتی دردا منو دوره كردن

مثل طناب دار پيچيدن دور گردن

می شينم و فكر ميكنم و به خودم ميگم آيا

داستان من بدتر نبود از بينوايان

قصه ی روز فرار ما به يه شهر مرزی

تو اتاق بی چراغ و يه شمع قرضی

تو خونه ای كه از بيماری مادر تب كرد

پول دارو نبود يعنی بايد صبر كرد

تا كی ! كی به داد اين حس برسه

وجود من پره از درد و استرسه

هر چی داد و فرياد زدم و هر چی اشك

انگار صدا می پيچيد به خودم بر می گشت

تو خونه و خيابون حتی هنگام درس

توی فكر اينكه فردا دم زندان قصر

چطور بايد هشت ساعت و بكوب بشينم

تا بابامو من از پشت شيشه يه ربع ببينم

مهم نبود زندگی كنم با اون خوش

مهم اينه كودكی منو آروم كشت

نميخوای بميری شيرينی جون آدمه

دليل من واسه ی زندگی خونوادمه

خونواده ای كه روز خوشی نداشتن

خواستن ولی دشمنا نذاشتن

نترس خدا تو رو واسه درد انتخاب كنه

چون اين دردا قبلا روی ياس امتحان شده

واسه خدا بودم مثل موش آزمايشگاه

نتيجه ها رو به رو شده باز با اشكال

مشگلاتی كه میگم تا يه گوشه ی دردم

جبران شه نميخوام دنبال سوژه بگردم

سوژه زندگيمه كه من شدم يه سره ويران

ولی مهم اينه هنوز هستم دختر ايران

آره كمر من زير اين بار خميده شد

ولی قدرتی توی وجودم دميده شد

من به آينده های روشنم اعتقاد دارم

چون كه آينده ها اند كه به من اعتماد دارن

شايد بگی كه ياس همه حرفهاش شعاره

ولی بخدا روزهای خوبم انگشت شماره

من خيلی تنهام

تو دلم خيلی حرفهاست

ميگم من از دردام

بيا غمو از دلم بردار

...

* ممنون از ياس عزيز برای شعر قشنگشون و ببخشيد كه توش دست بردم و باز هم ممنون بخاطر شعر هويت من كه شعر بسيار زيبا و جذابی بود *

قیـدَمـــــو بـــــزن .

elaahe686 — Wed, 05 Mar 2008 19:24:18 GMT

سلام ..

يه معذرت خواهی و يه تشكر از تموم دوستان عزيزم ...

آخ اگه بدونی چقدر حرف تو دل دارم .. اگه تموم وقتم رو هم بزارم واسه نوشتن چيزی كه كم ميارم زمانه ...

پس از نوشتن تموم حرفهام خود داری ميكنم و فقط يه خورده از گلايه هامو سوالهامو و تصميمی كه مدتيست گرفتم می نويسم ...

اول يه سوال !؟ فيلسوف يعنی چی ؟ نه اينكه ندونم ها ، ميخوام بدونم اونی كه من ميدونم همونيه كه تو ميدونی !؟

اين كلمه ی فيلسوف الان برای من معضلی شده ...!

تو وقتی شاكی ميشی چيكار ميكنی !؟از اين شاكی های الكی و معمولی نه ، از اون شاكيهای كه دنيا دور سرت می چرخه وقتی يه چيزيو می‌فهمی ! از زندگی كردن خسته ميشی !؟يا اصلا شاكی نميشی !؟ اصلا تا حالا عصبانی شدی !؟ تا چه اندازه !؟ شايد زودم آروم شدی !؟ شايدم اصلا عصبانی نشدی !؟ به نظرت ميشه آدم عصبانی نشه !؟

...

چقدر صبر داری !؟ چقدر گذشت كردی !؟

صبوری خوبه !؟ طعم گذشت رو چشيدی !؟ شيرينه يا تلخ !؟

ميخوام اينبار از نفرت بگم :

نفرت خوبه !؟ ميگن خوب نيست !؟ جدا خوب نيست !؟

اصلا چی‌ ميشه كه آدم نفرت پيدا ميكنه !؟

يه اعتراف :

من همه ی آدمها رو دوست دارم و كوچيكترين موفقيت يا ... از هر انسانی تو هر كشوری می بينم يا می شنوم ذوق ميكنم و بيشتر وقتها اشك توی چشمهام جمع ميشه و برام خيلی شيرين و دلچسبه ...

و برعكس هر غم و ناراحتی از كسی كه ممكنه توی خيابون فقط از كنارم رد بشه ببينم دلم ميگيره و كلی فكر و خيال و تجزيه و تحليل و ...

از كسی دوری نميكنم مگر اينكه برای بار بيستم از اعتمادم سو استفاده كنه ...

حالا فكر نكنی دارم خودمو بزرگ جلوه ميدم اينها رو گفتم تا شخصيتم رو بيشتر بشناسی و جمله ی آخرم رو بگم كه با وجود اين حرفها ... ازت بدم اومده ...!

چرا !؟

تو كه بهتر ميدونی !؟

مدتهاست بهت سر نزدم و نميزنم !؟

تو دونه ی نفرت رو توی دلم كاشتی با وجود تموم بدخلقيهات و ... بازم بهت سر ميزدم و خيالم راحت بود كه حضورت رو حس ميكنم و سالمی و برام كافی بود همين ، اما الان از وقتی ننوشتم يك هفته بعدش ديگه برام مهم نبود كه وجودت رو حس كنم يا نه !؟ديگه برام مهم نبود و نيست كه الان كجايی و داری چيكار ميكنی ، ديگه مدتهاست برات دعا هم نميكنم ، ديگه برام اهميتی نداری ، حتی كوچيكترين ارزشی نداری ، از اين به بعد هم اگر اينجا بنويسم از محبتهای تموم آدمهای اطرافم و عشق و صميميت دوستام می نويسم كه توی دلم موج ميزنه ، كاری كردن كه معنی واقعی دوست داشتن رو بفهمم و برای دوست داشتنی كه توی دلم بوجود اومده ارزش زيادی قائلم و واسه آدمهای مثل تو حرومش نميكنم به پای كسانی ميريزم كه توی چشمهاشون عشق موج ميزنه و نه مثل تو غرور دارن و نه خودخواهی رو ميدونن چيه و نه باعث خرابی دوستی ديگران ميشن اونم بخاطر حسادت خودشون ...!؟

ميگن ماه هيچ وقت پشت ابر نمی مونه ...

دستت خيلی بد برام رو شد ... تو لياقت اينو نداشتی كه باهات صادق باشن تو جزو اون آدمهای هستی كه اگه بهشون راست بگی جنبه ی راست شنوی رو ندارن و بايد حتما بهشون دروغ گفت چون دوست دارن كه دروغ بشنون و متاسفم كه هميشه تو صحبتهای كه باهات داشتم توی گفتارم صداقت به خرج دادم دير فهميدم كه كی هستی ولی مهم اينكه فهميدم كی هستی ...!

حالا برو سراغ يه بهار ديگه ، مطمئنا آدمهای مثل من زيادن كه كف دستشونو نشون ميدن هميشه ، نه پشت دستشونو و با اون ها هم بازی كن ولی يه تلنگر كوچيك بهت ميزنم تا كی فكر ميكنی هستی و می تونی با احساس آدمها بازی كنی !؟ هواست باشه شايد يك ساعت ديگه اين دنيا نباشی ...!

تو خيلی ها رو ازم گرفتی ...!!؟؟

حرف و گلايه زياده ولی بيشتر از اين وقتم رو برای از تو نوشتن نميزارم ، هر چقدر ازت گفتم بسه .

...

و اينم يادت باشه كه هيچ وقت نمی بخشمت

خوش باشی با دنيایی كه برای خودت درست كردی ...

همين .

روزگاری داشتم بی درد و غصه

ولی الان اشك چشمامو شسته

تنها بودم و سرم به كار خودم بود

ولی چهره ام مثل كوه استوار بود

ورق ميخورن تو نوشته هام

رازهای زيادی دارم كه دارن روحمو نم نم ميخورن

يه روزی اومدی تو توی زندگيم

تا قبل اون هيچ خيالی نداشتم

فكر ميكردم توی دنيا كسی ‌نيست

كه بتونه منو اسير خودش بكنه

اما حالا فهميدم كه روزگار اگه

بخواد با آدمها می‌دونه چيكار بكنه

از وقتی كه تو اومدی همه چی حروم شد

واسه ی من ديگه دنيا تموم شد

فكر ميكنم توی دنيا همه ‌آدما مثل همند ،‌آره همه نامردن

... نه نه ... ولی باز توی زندگی ... من من ...

كم آوردم

چرا ...!؟

چشام داره تاوان كاری ‌كه كردم پس ميده

مثل ابر بهار ميباره همش اشك

چرا !؟

چون توی تاريكی سايه هاتو دنبال كردم

يا اونقدر بهت فكر كردم كه نمی تونم حرف بزنم

ميگذرم از عشق تو می‌بوسم دست تو رو

و نفرين ميكنم كه نباشی هيچ وقت شاد

دل منو شكوندی‌ اشكالی ‌نداره

غرورمو شكوندی اين حرفی نداره

ولی تو ميدونستی‌ كه من تو زندگی

خيلی تنهام

حالا من با خودم نشستم و دعا ميكنم

كه زودتر .....

منو كشتی

سايمو دزديدی

انسانيتم و گرفتی

فردامو بردی

با دستهای كه نوازشم كردی

تا عاقبت ضربه ی آخر و زدی

ولی تاسی ‌كه انداختی سنگين بود

جفت شيشِ تو واسه من عالی بود

ميخوای دروغهاتو ثابت كنم

گلايه ای نكردم

هر كاری باهام كردی

ساكت نشستم

آره با توام گوش كن به حرفم

اشتباه كردم

غرور ورم داشت

تو زندگيم سياهی وجود داشت

با زندگيم غريبه شدم

به سرنوشت بی باور شدم

ولی باز توی زندگيم

من ... كم آوردم

چرا ...!؟

يه آرزو دارم الان ميكنم برات

كه تو عمرت هيچ وقت نشی شاد

با زندگی غريبه بشی

به سرنوشت بی باور بشی

ولی ‌من با خودم تك و تنها نشستم

... كم آوردم ...

...