تــــو خاص نبودی گلم .. احساس من یه تــــو ، خاص بود

بــرای ِعوض کـردن ِ دنـیـا ،
نـیازی به خوانــدن ِ روزنـامـه های ِ سیـاسـی نیسـت !
نیـازی به تغـییر ِ کابیـنه و ریـیس ِ جمـهور و هـیات ِ دولـت نیسـت !
و نیـازی به تجـمّعات ِ بیـش از دو نـفر نیسـت !
گاهـی ،
تنـــها دو نــــفر مـی تــوانـــند ،
تمـــــام ِ دنــــــیـا را
پشت ِ میز ِ کافه ای
مثـل ِ یک حبّـه قــند
در فـنــجــانی چـــای ، به هـــم بـــزنــند !!!

...

 

پ.ن :

دُچــار یعـــنــی عــاشق
وَ …
بیچــاره مــاهی کــه دُچــارِ آب شـــده اسـت

بعضی وقت ها دلم میخواد،محکم بایستم و بگم: نه!!…قاطی دنیا نمیشم…

دریغ…
بین من و تو
به اندازه یک خدا
فاصله هست…!

 

 

گاهی باید رد شد
باید گذشت

گاهی باید در اوج نیاز، نخواست

گاهی باید کویر شد

با همه ی تشنگی

منت هیچ ابری را نکشید

گاهی برای بودن

باید محو شد

باید نیست شد

گاهی برای بودن باید نبود

گاهی باید چترت را برداری

و رهسپار کوچه هایی بشی که

خیلی وقته رهگذری ازش عبور
نکرده

گاهی باید نباشی

 

 

دلـــــم تـــــنگ اسـت ..تـــــو بــــــیـا بــــشـکـاف !و دوبــــــــاره ، کـــوک بـــزن !

اصـــــلا به روی خـــودم هـــــم نمے آورم که نیـــستی
هـــــر روز صبـــــح
شـــماره ات را مےگـــیرم
زنـــــی می گوید: دســتگــاه مشـــترک …
حرفــــش را قــطــع مےکنم
صدایـــت چرا انقـــدر عـــوض شـــده عزیـــزم؟
خوبی؟ ســــرما که نخورده ای؟
مے دانی دلـــم چقـــدر بـــرایـــت تنـــگ شـــده است؟
چنـــد ثانیــه ای ســـکوت مے کنم
من هـم خـــوبم
مزاحــمت نمے شوم
اصـــلا به روی خـــودم هـــم نمے آورم کـه نیــســتی !…

 

پ.ن :

آدمی که دلتنگ است…
هیچ حرفی حالی اش نیست…
آی آدمــــــــــــها برایش فلسفه نبافید
...
دل
این کلمه ی بی نقطه
گاهی تنگ میشود
تا حد یک نقطه .

از من تا من ، فاصله ایست که خود در آن گم شده ام . .

گاهی دیدن یک عکس دو نفره تو رو یاد اون نمی ندازه !
تورو یاد خودت می ندازه . . .
که چقدر شاد بودی ، که چقدر خندون بودی ، که چقدر جوون بودی !
گاهی آدم ها دلشون فقط برای خودشون تنگ می شه . . .
دلم واسه خودم تنگه . . .

 

 

دنیا پر از تباهی است !
نه به خاطر وجود آدمهای بد !
بلکه به خاطر سکوت آدم های خوب . . . !
 

 

 پ.ن :

راستش میدانی !
دیگر طاقت رویاهایم تمام شد !
دلم رسیدن میخواهد . . . !

هر شب که انتظارت را می برم به روز / شرمنده ام که بی تو نفس میکشم هنوز

قــول بــده کــه خــواهــی آمــد
امــا هــرگــز نیــا !
اگــر بیــایــی
هــمه چیــز خــراب می شــود !
دیــگر نــمی تــوانــم
اینــگونــه بــا اشتــیاق
بــه دریــا و جــاده خیــره شــوم !
مــن خــو کــرده ام
بــه ایــن انتــظار ،
بــه ایــن پــرســه زدن هــا
در اسکــله و ایستــگاه !
اگــر بیــایــی
مــن چشــم بــه راه چــه کســی بمــانــم ؟

 

پ.ن : 

عجـــــــــیب است …
یــــک جای کــار اشکال دارد ،
نه به پدرم رفته ام ؛ نه به مادرم !
مــــــــن بر باد رفته ام … !